Een enerverende week (14 maart 2005)
Beste bezoeker,
Van harte welkom in mijn persoonlijke weblog. Ik ben Onno van Veldhuizen, burgemeester van Hoorn. Op deze plek confronteer ik u graag met zaken die mij tijdens mijn werk opvallen. Het kan gaan om een kleine, alledaagse gebeurtenis, maar ook mijn visie op actueel plaatselijk of landelijk beleid. Op deze manier kunt u mij wat beter leren kennen.
Zonder meer een enerverende week achter de rug. Ik hop er doorheen met een enkele verdieping en overpeinzing. Dinsdag het wekelijkse gevecht met de B&W agenda. Het begin gaat buitengewoon snel (nog sneller dan de raadsvergadering die avond) maar dan komen er een paar belangrijke en moeilijke onderwerpen waaronder de verkeersstudie Blauwe Berg. Het is mij duidelijk: de auto dreigt aan het eigen succes ten onder te gaan (30% toename), terwijl wij allemaal steeds mobieler worden en wensen te blijven. Hoe houd je de forenzenstad Hoorn (iedere dag rijden er 19.000 mensen weg en komen er 11.000 binnen op een werkende bevolking van 35.000 mensen) bereikbaar en stokt ook binnen de stad het verkeer niet? Niets doen, pappen en nathouden of een verkeersrevolutie? Ik krijg erg veel zin in het laatste. En hoe wordt je het daar snel en goed met elkaar over eens, want het is duidelijk dat niet iedereen daar als winnaar uit gaat komen. Die kunst van het besturen – het snel vinden van overtuigende meerderheden, zonder minderheden tekort te doen - blijft een hele grote en belangrijke. Daarin schuilt veel meer de kunst, dan het doen van dappere beloftes.
Vrijdag kwamen we daar weer op terug bij het werken aan de concept-stadsvisie. Niemand vindt hem op het eerste gezicht schokkend, maar naar mijn mening valt er heel wat te kiezen en te beslissen. Als je bijvoorbeeld een stad voor jong en oud wil blijven die nog een beetje groeit ( en de overgrote meerderheid van de burgers die meededen wil dat) dan betekent dat nogal wat. Ik zie niet alles wat men wenst elkaar verdragen om er een goede stad van te maken. We moeten scherp kiezen voor een duidelijke toekomst. We doen ons best om het zover te laten komen. Naar mijn idee lijkt de weg naar 2025 te gaan over bereikbaarheid, vergrijzing en ontgroening, de binnenstad en de sociale cohesie (het dorp in de stad). Ik begrijp steeds beter hoe het organisme “stad” werkt. Ook hier geldt: als je het ene doet, zul je het andere moeten laten. Geld en grond kun je maar een keer uitgeven.
Woensdag een dagje Den Haag. Onder andere naar de ambassadeur van Maleisië naar aanleiding van het voornemen dat de raad tijdens de begrotingsraadsvergadering in november uitsprak om de stedenband met Malakka, stoelend op eeuwenoude VOC-banden, te beëindigen. Dat spijt mij ondanks het begrip voor de argumenten van afstand en geld en – toch - de gevoeligheid van bestuursreizen. De ambassadeur en ik praten maar liefst anderhalf uur over Nederland en onze “cultural heritage” alsmede over hun multiculturele samenleving. De gemeenteraad besluit definitief op 12 april a.s. De Maleisiërs zullen de stad Hoorn nog vaak willen blijven bezoeken denk ik en ze zijn natuurlijk welkom.
Daarna naar de vernieuwingsimpuls dualisme met Thom de Graaf om het rapport aan te bieden over politiek en de burger waar ik een bescheiden steentje aan bijdroeg. Nu eens een positief rapport – er zijn dingen die duidelijk werken – waarover de schrijvende journalisten toch weer somberen. Win met zulke kommerenkwellige scribenten het vertrouwen maar eens terug.
Ten aanzien van de gekozen burgemeester wil iedereen natuurlijk weten wat er deze avond in het Torentje gebeurt, maar niemand krijgt iets te horen. We weten het nu pas. Een gefaseerde invoer. Het lijkt mij een rommelige deal die aan alle kanten nog vastgeniet moet worden. Er is niets meer dan de enkele wens tot overeenstemming. Een mooi begin, maar nog geen goed einde. De politieke soep wordt, denk ik, zeker achter de schermen nog even heter. Een sociaal plan voor de zittende burgemeesters is er ook nog niet. En dat is echt niet netjes; zelfs treurig.
Ik lunch op vrijdag zoals altijd met B&W. Normaal mag er dan slechts informeel gesproken worden, nu praten we fris en vrolijk over 650 jaar Hoorn. Ik eet thuis en ga misschien nog even naar de Oosterkerk voor het benefietconcert voor het Westfries Museum. Een requiem voor schilderijen met een dalende hoop op wederopstanding.
Het weekend doorgebracht met een verjaarspartij van onze oudste dochter (ja, het is inderdaad bij ons alle weken feest) en het lezen van stukken en boeken. Het pamflet van Geert Mak vind ik een waardevol stuk en de buitengewoon kritische reacties uit met name de landelijke VVD-hoek vind ik eerder veelzeggend dan veelbetekenend. Wilders en de beide nieuwe beginselprogramma’s van PvdA en de VVD wachten nog op consumptie. Zondag winnen we fors met voetbal terwijl de hagel de witte benen straalt. Volgende week kom ik nog even terug op de Hoornse Broeder in het Dagblad voor West-Friesland van zaterdag en de mate waarin een burgemeester zijn eigen mening kan geven. Wat vindt u?
Met vriendelijke groet,
Onno van Veldhuizen,
14 maart 2005
