De eerste weken De eerste weken van 2008 zitten erop. De twee jongetjes Donnevan en Brandon zijn er niet meer. Het bepaalt meteen hoe je je voelt. Tussen echt verdriet en kijkcijferverdriet van landelijke media, waar we - laten we vooral eerlijk zijn - allemaal naar kijken. Dat laatste is bedrijfsmatig verdriet. Het Oude Testament kende klaagvrouwen, die op bestelling kwamen huilen. Zo voelt dit ook, maar dan in eigentijdse vorm. Ik heb het er moeilijk mee dat vrijwel alles wat privé is, nu vaak zo onbarmhartig...
Monumentaal triviaal Tussen triviaal en monumentaal zit een wereld van verschil. De een licht en vluchtig, de ander zwaar en moeilijk van de plaats te krijgen. De meeste burrie-logs (burgemeestersweblogs) gaan over de trivia. Wat deden wij van 8.00 uur 's ochtends tot aan het slapen gaan? Voor een tijdje is dat leuk. Maar al heel snel is dat meer van hetzelfde. Zelfs de dynamiek van het meest afwisselende beroep is daar niet tegen bestand. Je kunt dat concept opleuken door veel namen van nationale en...
Joran Wat zou mijn verhaal nog kunnen toevoegen? Er zijn meer dan 300.000 hits op internet. Talloos zijn de commentaren. En toch loont het de moeite. Deze tragische geschiedenis heeft alle elementen in zich van een icoon. Een richtingwijzend voorval dat zich in ons geheugen zal nestelen evenals het oordeel daarover. Dat oordeel is er nog niet. Wat vindt u ervan? De manier waarop de waarheid door een journalistieke verborgen camera, voor een miljoenen publiek afgespeeld, aan het rollen kwam. Goed of slecht?...
In het land van Ede Staal ( http://www.edestaal.nl/ ) leefde een dorp dat verdween. Dat klinkt naar een boze koning. Ganzedijk. Onschuldiger, kwetsbaarder, kleiner en lieflijker kan een naam niet klinken. Meisjes op blote voeten in groen gras, de wind kust zachtjes de huid en daarboven wolken die voor schapen spelen. Vanavond blijft het lang licht. En iedereen danst op het dorpsfeest. Finsterwolde, Hongerige Wolf en Godlinze: buren van Ganzedijk. Gedichtjes om in te wonen, als schuilplaats in de leegte....
Niet altijd hoef je goede dingen zelf te verzinnen. Het aardige van een weblog is natuurlijk ook dat je dat goede eens gewoon virtueel voor velen ter inzage kunt leggen. Het is even wennen, maar wie weet niet de laatste keer. Ik hoop dat u onderstaand stuk van mijn collega Wim Zielhuis uit het Burgemeestersblad van maart net zo de moeite waard vindt als ik. Veel leesplezier en vanaf deze plaats nogmaals mijn dank aan de schrijver. Met vriendelijke groet, Onno van Veldhuizen, 16 april 2008 Beeld en...
Koninginnedag, Dodenherdenking en Bevrijding Koninginnedag, Dodenherdenking en Bevrijding: de drie-eenheid van onze nationale beleving. Hoogtij dagen voor de burgemeester. 'Nationale beleving' kromt bij mij minstens één teen. De angst voor nationalisme zit heel diep. Nationalisme leidt altijd tot uitsluiting. Uitsluiting van het vreemde tegenover het eigene. Wat dat eigene is? We zijn hard op zoek naar een antwoord op de vraag wie wij zijn of - beter nog - wie wij willen zijn. Veel ruimte voor nuance is er...
Verlepte Welpies Het pak mag weer aan. Dasje erbij. Ambtsketen in rood etui. Het is een beetje mijn wedstrijdkleding. Ik hou er niet zo van, vooral de ambtsketen leidt een weerbarstig eigen leven en maakt daarbij voortdurend ruzie met kraag. Talloze handen hebben daar al ingegrepen: 'Burgemeester uw.' en dan zit het pas echt netjes. De deur uit en de straat op. De zon schijnt, de wind waait. Een man met een missie. Vanavond kom ik thuis, trots op Hollandia als Nederlands amateurkampioen, en heeft onze nationale...
Antimoney en Las Vegas Alle clichés zijn waar. Korter en meer onvolkomen kan ik drie weken Amerika (Utah, California en Arizona) niet samenvatten. Een land van onbegrensde mogelijkheden kan veel goed en veel kwaad doen. Zo'n land is een land van uitersten. Een paar voorbeeldjes. Het huren van vier fietsen ($ 175) is duurder dan het huren van een auto ($ 40). De enorme stilte wordt vroeg of laat verbroken door een ventilator die aanslaat. Praten, televisie kijken, kranten lezen, reizen en veel lezen verscherpen...
MUNDUS NOSTRA DOMUS EST Welkom op het langzaamste weblog van Nederland. Twee maanden rust. Een virtueel Zwitserleven gevoel. Kom daar in deze tijden nog eens om. Het waren twee buitengewoon turbulente maanden en het stof is nog lang niet neergedaald. Twee maanden waarin ik (te) hard werkte en regelmatig het programma 'dag in de war' werd opgestart, juist als er een uurtje stond voor vriend weblog. Ik heb er in mijn hoofd meerdere geschreven, die daar inmiddels ook weer zijn gestorven. Een rode draad verbindt ze....
Kerst Jos is weg. Vlak voor de Kerst. We wisten het al een tijdje. Hij had het zelf gezegd. Maar ja, je werkt tegen je gevoel in door. Allebei, allemaal. Je kijkt elkaar eens wat langer aan. En dan rijd je hem op een donkere winterdag 's avonds naar huis. Was je erbij toen hij voor het laatst zijn werkkamerdeur dicht deed:" Zo dan..", om vervolgens een tel te lang dat donker in te turen. Drieënveertig jaar. Kistjes, tasjes, koffertje en - merkwaardig - een schoffel gaan mijn auto in. We rijden. Ik praat....
