Deux Chevaux, 8 juni 2010
Ik moest af en toe een dagje thuisblijven de afgelopen weken. Mijn keel. In het voorjaar speelt ie altijd op. Meestal komen de eerste klachten vlak voor de lintjesregen. Je kunt er de koninklijke klok op gelijk zetten, al vier jaar achter elkaar. Veel stelt het uiteindelijk niet voor. Even niets zeggen en veel slikken is wat helpt.
Het geeft mij de ruimte om wat te schrijven. Ik blog te weinig. Volgens de internetelite moet dat ongeveer zo vaak als je van ondergoed wisselt. Waarom? Gaat aan het recht op spreken niet een recht om te zwijgen vooraf? "Het is dan niet meer interessant, als je zo weinig schrijft als jij," is het deskundige antwoord. Schreef iedereen maar zo weinig, denk ik dan. Dan zouden we elkaar tenminste lezen. Wat schaars is, heeft eerder de neiging in waarde te stijgen, dan datgene wat in een gratis overmaat over ons heen spoelt. Een sneeuwballen gevecht van kwetsbare opinies, waarbij iedereen zendt en niemand echt ontvangt. Nee, ik ben de duurzame postkoets op de digitale snelweg. Iedereen die langs mij rijdt, zwaait naar mij of is boos om dat ik zo langzaam ga. Het is niet anders. Deze openbare weg is ook van mij. Desnoods de vluchtstrook. En zeg nu zelf wie zou zich een postkoets op de A7 niet zijn leven lang herinneren? Eentje die, getrokken door twee paarden, in alle rust langs de dampende file rijdt. Een echte Deux Chevaux. Fijn als je met zo weinig schrijven, zo veel aandacht krijgt en eerder en beter aankomt. Een hoog rendement. Ik weet het. In het verleden behaalde resultaten, bieden geen garantie voor de toekomst.
Met vriendelijke groet,
Onno van Veldhuizen, 8 juni 2010
PS
Vanaf 11 juni fiets ik naar Zwitserland voor gorilla's in Gabon. Meer daarover vindt u hier.
Reacties:
Goh, Onno, dat zijn we niet van je gewend, zo´n klein bericht. Maar zoals met meerdere zaken, het zit niet in de kwantiteit maar in de kwaliteit. Veel mensen, vooral politici, praten veel en zeggen weinig. Zo is het ook met schrijvers. Je leest een artikel in de krant en aan het eind denk je:" Wat staat hier nu eigenlijk?" Dat moeten we mijns inziens niet doen. Daden en geen woorden, om de leuze van een bekende voetbalclub maar eens om te draaien. Want voetballen, dat staat nu, na de verkiezingen, bij velen op nummer 1. Succes dus.
Gé van Beenen, 10 juni 2010
--------
Beste burgemeester,
Ik vrees dat u groot gelijk hebt. Ook op de avond van de tweedekamer-verkiezingen moesten de TV-uitzendingen zo nodig opgeleukt moeten worden met twitteraars en bloggers. Bloggen is vaak een hype. En in dit zinnetje staan al twee modernismen waar ik het al Spaans benauwd van krijg. Communicatiebederf noem ik dat maar. De elektronische revolutie opent de poorten voor iedereen die (n)iets te melden heeft. Het is interactief, ongecensureerd en laagdrempelig. Deze digitale dictatuur werkt vooral averechts: we sluiten ons voor steeds meer informatie af. De moderne communicatie creëert de illusie duidelijkheid te verschaffen in de informatie die tot ons komt, maar niets is minder waar. Veel is zo voorgekookt en oppervlakkig dat het ontbreekt aan iedere betekenis en zin. In deze dorre, digitale communicatiewoestijn gaat het alleen om entertainment, openbaarheid, gezelligheid, maar er bloeit niets. Het barst van de kletsers die het internet de gouden eeuw van de communicatie noemen, maar nog nooit een Rembrandt in het echt gezien hebben. Nee, geef mij maar het gewone sociale leven met al zijn ongerijmdheden, toevalligheden, vaagheid en dubbelzinnigheden die een beroep doen op al mijn sociale vaardigheden.
Louis Keij, 10 juni 2010
----------------