Twee plaatsen (1 september 2009)
Twee plaatsen
Een prima vakantie gehad. De bestemming was dit jaar Mecklenburg Vorpommern in Oost-Duitsland. Eigenlijk voor mij net zo mooi en interessant als de vakantie naar de Verenigde Staten van vorig jaar. Je hoeft niet ver. Tenslotte neem je jezelf overal mee naar toe, dat is al de helft van de ervaring. Zeker wanneer je aan de Oost-Duitse kust, of je nu wilt of niet, wordt geconfronteerd met tomeloos Oost-Duits naakt. De open en bloot cultuur is daar wat meer geworteld dan bij ons. Gekleed en naakt mixen vrolijk op het strand, hoewel beach volleybal volgens een ongeschreven regel toch echt naakt moet. Mét een petje tegen de zon natuurlijk. Dat dan weer wel.
Berlijn blijft een prachtige stad, die in sfeer toch veel weg heeft van een soort Duits Amsterdam. Creatief en open, veelkleurig, jong, internationaal en met wat meer talent voor de aanleg van metrolijnen, hoewel ook de nieuwste daar veel duurder en later tot stand komt, en aanzienlijk meer talent voor geweldige musea. Het museumeiland, een grotere versie van het Oostereiland zeg maar, is groots. De stadshuishouding is er dan ook naar: 40 miljard euro schuld. Het moet voor de stadsbestuurders een geweldig blok aan het been zijn. Zeker als er ook nog 10.000 woningen leeg staan. Veel mensen trokken na 'die Wende' naar de randgemeenten waar het financieel dan ook aanmerkelijk beter gaat. Een fenomeen dat niet alleen bij Berlijn hoort. Toch komt het door Ulbricht opgeblazen stadsslot, het oude keizerlijke paleis dat teveel verwees naar oude en verafschuwde verhoudingen en plaats moest maken voor het Palast der Republik, in de volksmond Honnie´s Lampenpalst, gewoon terug. Schoonheid en recht hebben geen prijs. Geld speelt daar iets minder een rol. Wat zouden we in Hoorn met 40 miljard doen? We hebben ze niet. De 16 miljoen van Nuon is niettemin een hele verantwoording om goed te besteden en niet te verjubelen. Ook de volgende generatie moet daar nog plezier van kunnen hebben.
Twintig jaar na de val van de muur rijd je niettemin door een verwarrend land. Het is als een gebit dat fantastisch is opgeknapt, maar niettemin nog wel forse gaten en rotte kiezen kent. Je kunt er niet te uitbundig en te vaak mee lachen. Veertig jaar vernietiging en verwaarlozing is ook in een van de welvarendste landen ter wereld niet in 20 jaar uit te wissen. Niet zelden kom je dat in een en dezelfde straat tegen. Van heel mooi tot heel erg au. Kohl´s bluhende Landschaften lopen leeg in een mooi decor, zeker in deze tijden van wereldwijde crisis. In Wismar gaat de werf Wadan, die als een grote grijze doos de skyline van het Anton Pieck stadje domineert, op de fles. Het stadhuisplein staat vol met verdrietige en boze mensen.
De jeugd trekt overal weg naar het Westen. Wat blijft is toerisme als strohalm. Tenslotte verdient Venetië daar als levend museum met slechts 60.000 inwoners en 21 miljoen bezoekers per jaar zo´n 1,5 miljard euro aan. En dat willen we allemaal wel. Maar behalve Duitse toeristen zien we er niet veel. Zelfs in Berlijn ontbreken de Amerikanen, Chinezen en Japanners. En zo kom ik stadjes tegen van 21.000 inwoners met een onbegrijpelijk hoog voorzieningenniveau voor steeds minder mensen. Neustrelitz is het beste voorbeeld. Tal van schitter
ende monumenten. Een werkelijk prachtig gerestaureerde brandweerkazerne in Wilhelmische stijl en een stadhuis dat voor mij drie keer zo groot oogt als dat van onze stad. Iedere Hoornse voetbalclub zou wel in het stadion willen spelen waar de voorwaartsen van Neustrelitz de bal laten rollen. Aan de rand van een bos overigens. De vraag hoe zij dat met de gravende konijnen doen heb ik niet gesteld. Inderdaad, ook daar nog geen kunstgras. Tijd voor Duitse artikel 43-vragen waarvan de Hoornse soort zich op mijn Blackberry blijft vermenigvuldigen. Ik kan de tel niet meer bijhouden. Ik zet hem maar eens een keer uit. Je moet op vakantie niet op twee plaatsen tegelijk willen zijn. In het gewone leven is dat steeds meer zo en dat is ook niet goed. Het wandelend telefoongesprek. Wat dat betreft is dat een mooie onderliggende verhaallijn in de film `What just happened´ met Robert de Niro. Daar keek ik in mijn vakantie ook met veel plezier naar. Mijn kinderen vonden het niks.
Tenslotte: ik las nog iets anders over Venetië. De ambtenaar Augusto Salvadori heeft een prachtig visitekaartje, bijna poëzie: Directeur Toerisme, Bevordering van traditie, geschiedenis en cultuur van Venetië, Behoud van fatsoen en reinheid in de stad, Preventie van golfslagschade, Bewegwijzering. Helemaal geen slecht voorbeeld.
Reacties:
Er zijn nog geen reacties.
