Ondersteuning nodig? Het verhaal van Vera

De ervaring van Vera Konings, 43 jaar 

‘Druk, druk, druk; daar hoor je toch altijd iedereen over? Nou, bij mij is dat niet anders hoor. Ik ben getrouwd met Erik, moeder van Daan (17) en Leonie (14) en werk vier dagen in de week als leidinggevende in een apotheek. Een verantwoordelijke baan, waar ik veel voldoening uit haal. Erik werkt voor de marine. Hij is vaak lang van huis. Vandaar dat ik meestal alleen voor de kinderen zorg. “Op deze leeftijd zorgen ze toch ook voor zichzelf?” denk je nu misschien, maar bij ons is dat anders. 

 Vera staat met een kop koffie voor het raam.

Daan heeft op vierjarige leeftijd een hersenvliesontsteking gehad. Daardoor verwerkt hij informatie trager en heeft hij last van epilepsie. Dagelijkse dingen, zoals persoonlijke verzorging en alleen een stuk fietsen zijn daardoor niet vanzelfsprekend. Naast die uitdagingen is Daan dus af en toe even kort ‘weg’. Wij schrikken er niet meer van, maar het kan altijd en overal gebeuren.

Zorgen om veranderingen voor Daan

Daan heeft speciaal onderwijs gevolgd. Hij is erg goed met zijn handen! Inmiddels werkt hij bij een meubelfabriek. Ik ben zo blij dat hij op zijn plek zit. Het wordt een spannende tijd, want hij wordt binnenkort achttien. Dan veranderen er zaken. Daan heeft nu ondersteuning vanuit Jeugdzorg, maar zijn dossier gaat over naar de Wmo, de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Daar maak ik mij zorgen over. Hoe moet hij bijvoorbeeld straks naar zijn werk? Nu gaat hij met busvervoer, maar dat gaat niet automatisch door straks. Ik kan hem niet iedere dag brengen, maar ook al zou ik het kunnen: dat zou ook een stap terug zijn in zijn zelfstandigheid. Daar zit ik mee. Ik gun hem zijn een eigen leven. Maar hoe moet Daan ooit op zich zelf wonen?

Zorgen om mijn ouders

Ook maak ik mij regelmatig zorgen over mijn ouders. Ze zijn nu allebei in de 70, sommige dingen worden lastiger. Laatst vroeg mijn vader om hulp voor de tuin; groot onderhoud. Natuurlijk wil ik dat met liefde doen, maar ik heb al zoveel om handen. Ik heb geen broers of zussen, dus komt het allemaal op mij terecht. Ik ging steeds meer piekeren en er kwamen steeds meer vragen bij. Hoe gaat het straks met mijn ouders, in dat grote huis, met die grote tuin? Wat als ze meer zorg nodig hebben? Moet ik dan minder gaan werken? 

In gesprek met 1.Hoorn

Een collega attendeerde mij op 1.Hoorn. Daar heb ik een gesprek aangevraagd. Dat heeft mij zoveel lucht gegeven. Wmo-consulent Sandra vroeg wat ik nodig had, luisterde en dacht mee over mogelijkheden. Dat was erg fijn. Samen dachten we na over hulp in mijn directe omgeving en keken we alvast een beetje vooruit. Ook vertelde zij mij over het vrijwilligerspunt. Daar kun je ondersteuning vragen bij eenmalige klussen. Lekker praktisch en ideaal voor het tuinonderhoud bij mijn ouders. Ook gaf zij de tip om met mijn ouders in de gesprek te gaan over hun toekomst op het gebied van wonen. Misschien een idee om zich alvast in te schrijven voor een kleinere woning, zonder trappen? Zo voor de hand liggend eigenlijk! Maar als je hoofd zo vol zit, denk je soms niet zo simpel.  

Ook mijn zorgen om Daan kwamen ter sprake. Zou hij op de fiets naar zijn werk kunnen, zoals hij zelf zo graag zou willen? Een grote stap in zijn zelfstandigheid en erg spannend. Sandra adviseerde mij om stap-voor-stap te denken en bracht me op het idee om iemand te vragen die de eerste tijd met hem mee kan fietsen. Het was zo fijn dat er iemand met me meedacht. Ik bedoel: we kunnen heus wel dingen zelf, en natuurlijk is Erik er ook nog, maar het is gewoon prettig als iemand je de weg wijst. In feite doe je het zelf, maar wel met wat hulp waar nodig. 

'Als je hoofd zo vol zit, denk je soms niet zo simpel.'

Er is echt iets veranderd sinds het gesprek met 1.Hoorn. Niet alleen voor mij, maar ook voor Daan en mijn ouders. Zij waren blij verrast met de tip over de vrijwilligerscentrale en mijn vader heeft zich meteen die avond nog ingeschreven. Ook zijn mijn ouders nu samen in gesprek over hun woonwensen. Bovendien fietst mijn vader de komende tijd met Daan mee naar zijn werk. Zo logisch, Daan en mijn vader hebben een hele goede band. Dat we daar niet eerder aan dachten!

Inmiddels weet ik dankzij de gesprekken ook dat we ambulante begeleiding kunnen krijgen. Daan krijgt leert daarmee de vaardigheden om op zichzelf of beschermd te kunnen wonen. Ondertussen is het keukentafelgesprek ook geweest. De Wmo-consulent heeft echt de tijd voor ons genomen. Er gaan best dingen veranderen. Andere zorg, budgetten en werkwijze. Natuurlijk vind ik het spannend, maar ik heb het gevoel dat ik ergens met mijn zorgen en vragen terechtkan. Hoe het verder gaat lopen weet ik nog niet. Maar vertrouwen heb ik!’

Herkent u zich in de situatie van Vera of is er iemand in uw omgeving die hulp kan gebruiken?

Neem dan contact op met 1.Hoorn of kom langs tijdens het inloopspreekuur.

Dit is een verplicht veld.

Uw formulier wordt verzonden, even geduld a.u.b.